Energia elektryczna magazynowana była w jednej baterii akumulatorów składającej się z 232 ogniw. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 40 metrów.
Okręt wyposażony był w dwie stałe dziobowe wyrzutnie kalibru 450 mm, z łącznym zapasem czterech torped. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiło pojedyncze pokładowa armata przeciwlotnicza kalibru 76 mm Armstrong A1914 L/30 oraz karabin maszynowy Colt kalibru 6,5 mm.
Załoga okrętu składała się z 2 oficerów oraz 24 podoficerów i marynarzy.
Służba F 12 został wcielony do służby w Regia Marina 26 lutego 1917 roku. Jego pierwszym dowódcą został kmdr ppor. (wł. capitano di corvetta) Tullio Bonamico. Początkowo F 12 został podporządkowany Dowództwu Obszaru Morskiego w La Spezii, odbywając dwa patrole przeciw okrętom podwodnym na wodach na południe od (Sardynia), a już w marcu został przeniesiony do 1. Eskadry (wł. Squadriglia) Okrętów Podwodnych w Wenecji. 31 grudnia 1917 roku okręt wchodził w skład Flotylli Górnego Adriatyku w Wenecji (wraz z „Delfino”, X 1, „Atropo”, „Tricheco”, „Fisalia”, „Argonauta”, „Narvalo”, „Zoea”, „Otaria”, „Argo”, „Squalo”, F 2, F 3, F 4, F 5, F 13 i F 16). 13 czerwca 1918 roku o godzinie 9:15 dowodzony przez kpt. mar. (wł.