Wszystkie chłodzone wodą Boforsy marynarki amerykańskiej były zestawione w parach – lewa armata była zawsze działem Mark 1, prawa zaś Mark 2, które poza samymi elementami lufy nie były wymienne między sobą.
40 mm L/70 thumb|Bofors 40 mm L/70 (bez kół) thumb|Bofors 40 mm L/70 sił zbrojnych Irlandii w akcji Po II wojnie światowej znacznie zwiększyła się prędkość lotu samolotów. W związku z tym zdecydowano się na opracowanie armaty z większym zasięgiem rażenia oraz poprawioną szybkostrzelnością. Nowe działo, opracowane w 1947, było w stanie wystrzelić 4 pociski na sekundę (240 strzałów/min) i używało nieco lżejszego pocisku oraz większej łuski 40×364R. Według innych publikacji, teoretyczna szybkostrzelność osiąga 300 strzałów/min. Opracowano także nową gamę pocisków, w tym prefragmentowany odłamkowy (PFHE), wybuchowy o wysokich możliwościach (HCHE), wybuchowy ze smugaczem (HE-T) i przeciwpancerny z czepcem ochronnym i smugaczem (APC-T).