A po powrocie był komendantem szkoły młodszych dowódców w 52 pułku kawalerii, a potem został zastępcą szefa I wydziału dowództwa 9 Dywizji Kawalerii i szefem sztabu 52 pułku kawalerii. W kwietniu 1938 roku został zastępcą dowódcy 14 Dywizji Kawalerii. W sierpniu 1938 roku został szefem wydziału personalnego dowództwa Kijowskiego Specjalnego Okręgu Wojskowego, a od września 1940 roku zajmował takie samo stanowisko w Odeskim Okręgu Wojskowym. W kwietniu 1941 roku został dowódcą nowo utworzonej 206 Dywizji Strzeleckiej w 7 Korpusie Strzeleckim tego okręgu.
Po agresji niemieckiej na ZSRR pozostał na tym samym stanowisku. Wziął udział w walkach pogranicznych, a potem w działaniach obrony Kijowa, w trakcie tych działań dywizja znalazła się w okrążeniu 22 września 1941 roku, a w dniu 20 listopada 1941 z grupą żołnierzy wyszedł z okrążenia będąc ranny w głowę. W listopadzie 1941 roku został dowódcą 15 Dywizji Kawalerii wchodzącej w skład Północnokaukaskiego Okręgu Wojskowego. Na czele tej dywizji wziął udział w lipcu 1942 roku w bitwie o Kaukaz, w czasie której dywizja wyróżniła się i została przemianowana w 11 Gwardyjską Dywizję Kawalerii. Broniła ona głównego grzbietu Kaukazu, a następnie wzięła udział w walkach na kierunku Rostowa nad Donem. W maju 1943 roku został zastępcą dowódcy 5 Gwardyjskiego Korpusu Kawalerii.