Oba opowiadają się za nieokreśloną intensyfikacją kapitalizmu i jego struktur, a także warunkami do rozwoju technologicznego, który w hipotetycznym punkcie w czasie, stałaby się niekontrolowany i nieodwracalny.
Jednak termin ten, w sposób mocno odróżniający się od pierwotnych teoretyków akceleracjonizmu, zaczął być współcześnie używany przez ekstremistów, takich jak neofaszyści, neonaziści, biali nacjonaliści, biali suprematyści i antyliberałowie, w coraz większym stopniu. Odnosił się on do „przyspieszenia” konfliktów rasowych, narodowościowych i klasowych poprzez zabójstwa, morderstwa i ataki terrorystyczne skierowane przeciwko m.in. czarnoskórym, Żydom, działaczom LGBT, miliarderom, wielkim korporacjom itd. jako sposób na brutalne osiągnięcie białego etnopaństwa wolnego od wpływów wielkiego kapitału i liberalnych lobby wspierających różne mniejszości. Ta forma akceleracjonizmu łączy w sobie doktryny zarówno skrajnie prawicowe (nienawiść do mniejszości, neonazizm), jak i skrajnie lewicowe (nienawiść do wielkich koncernów, grup wpływu i osób bogatych oraz prześladowców postrzeganych jako ci, którym się powiodło).