Krytyka książki wyszła również poza ramy recenzji literackich. Dieło donosi o przypadku, gdy na balu maskowym moskiewskiego jeden z uczestników wykorzystał w kostiumie okładkę Raskolników i ostrożników do zasłonięcia części ciała, eufemistycznie opisanej w miesięczniku jako „takiej, o której nie powinno się wspominać”. Oburzony autor zerwał okładkę, po czym na zebraniu krużka wyraził swoją negatywną opinię o jego członkach, za co i został wykreślony z tego grona.
P. Akiłow z humorystyczno-literackiego czasopisma odnalazł w dziele Liwanowa plagiat – opisy przyrody były prawie dosłownie przepisane z Bieżyńskiej łąki Iwana Turgieniewa. Magazyn zamieścił też złośliwą karykaturę pisarza, nazwanego „wroną w pawim upierzeniu”.
Tom II thumb|Fotografia Liwanowa umieszczona przez autora w drugim tomie dzieła Drugi tom Raskolników i ostrożników ukazał się w 1870 roku. Liwanow wykorzystał przedmowę, aby zaatakować krytyków, którzy wystawili pierwszemu tomowi niepochlebne recenzje (a przy tym niektórych publicystów, którzy nie wyrazili swojego zdania, jak Iwan Aksakow). Nazywając ich między innymi „literackimi karaluchami”, autor sugerował, że ataki na jego dzieło były skutkiem przekupstwa recenzentów przez staroobrzędowców lub ich skrajnego nieuctwa.