Wacław Zdanowicz (ur. 28 września 1891 w Abramowsku, zm. 7 listopada 1958 we Wrocławiu) – polski aktor teatralny i filmowy, śpiewak, reżyser teatralny i dyrektor teatrów, urzędnik.
Życiorys Ukończył szkołę średnią w Wilnie, a następnie studiował filozofię na uniwersytecie w Petersburgu, których to studiów nie ukończył. Powrócił do Wilna, gdzie pracował w tamtejszym Sądzie Okręgowym oraz uczęszczał na lekcje śpiewu do konserwatorium Towarzystwa Śpiewaczego "Lutnia". Karierę sceniczną rozpoczął w 1911 roku, występując na scenach wileńskich. Następnie grał w Sosnowcu (1912), Kaliszu (1912-1913), Poznaniu (Teatr Polski, 1913-1914). W kolejnych latach prowadził wraz z Antonim Radwanem Teatr Letni w Kaliszu (1915-1946) oraz grał w Lublinie (teatr Wesoły Ul 1916-1918, Teatr Wielki 1919-1920). Lata 1920-1931 spędził w Warszawie, występując na scenach operetkowych i rewiowych (Czarny Kot 1920, Teatr Nowy 1921-1922, Qui Pro Quo 1922-1923 oraz 1926-1927, Teatr Nowości 1923-1926, Wodewil, Nietoperz 1927, Bagatela, Chochlik 1929, Znicz, Wielka Rewia, Bagatela, Hollywood 1930-1931). Podczas pracy w Teatrze Nowości zaczął również reżyserować, a w 1924 roku występował gościnnie w Teatrze Letnim w Wilnie.