Podczas II wojny światowej pozostał w stolicy. W latach 1940–1944 występował w teatrach jawnych: Kometa, Stara Mewa, Złoty Ul, Wodewil oraz Nowości. Brał udział w powstaniu warszawskim, a po jego zakończeniu został wywieziony do Niemiec. Po zakończeniu walk i powrocie do Polski, w 1945 roku objął dyrekcję Teatru Wielkiego w Częstochowie oraz kierownictwo artystyczne Teatru Żołnierskiego I Korpusu Pancernego w Gliwicach. Następnie występował i reżyserował w Teatrze Miejskim w Opolu (1945-1946), by przenieść się do Wrocławia, gdzie pracował do śmierci. Był członkiem zespołów teatrów wrocławskich: Miejskiego (1946-1947), Dolnośląskiego (1947-1949) oraz Młodego Widza (od 1957 r. - Rozmaitości) (1949-1958). Został pochowany na Cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu. mały|Grób Wacława Zdanowicza na Cmentarzu Osobowickim Filmografia
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Dyrektorzy teatrów w Polsce Kategoria:Ludność cywilna w powstaniu warszawskim Kategoria:Polscy aktorzy filmowi Kategoria:Polscy aktorzy teatralni Kategoria:Polscy reżyserzy teatralni Kategoria:Polscy śpiewacy klasyczni Kategoria:Urodzeni w 1891 Kategoria:Urzędnicy administracji lasów państwowych II Rzeczypospolitej Kategoria:Urzędnicy sądowi zaboru rosyjskiego Kategoria:Zmarli w 1958 Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu