Po powrocie do Berlina Schumann objął na krótko lektorat w wydawnictwie Aufbau-Verlag. Później zdecydował się na samodzielną twórczość, bowiem niezwykle ważne pozostawały dlań duchowa wolność i niezależność od wszelkich instytucji. Od roku 1974 do początku lat 90. XX. w. pracował jako samodzielny tłumacz literacki, recenzent i edytor. Nie należał do żadnych organizacji, nigdy też nie wstąpił do Sekcji Tłumaczy Związku Pisarzy NRD, choć członkostwo to dawało pewne korzyści, w tym finansowe. Działalność translatorską łączył z aktywnym wyszukiwaniem ciekawych tytułów, nowych talentów i recenzowaniem literatury polskiej. Był wyśmienitym znawcą tej literatury i promotorem jej twórców, utrzymywał bliski kontakt z polską sceną literacką.
Istotną cezurą w jego życiu były lata 90. XX wieku. Hubert Schumann – podobnie jak wielu samodzielnych twórców z dawnej NRD – po zjednoczeniu Niemiec był zmuszony od nowa budować swoją pozycję na rynku wydawniczym, mimo że legitymował się bogatym i uznanym dorobkiem. Zaprzestał wtedy pracy jako tłumacz i w latach 1992–1999 kierował służbą stenograficzną parlamentu krajowego Brandenburgii w Poczdamie. Zmarł w roku 2013 po długiej chorobie.