Żydów, którzy stawili się na wezwanie, osadzono w piwnicach budynku zajmowanego przez władze miejskie, a według innych źródeł – w piwnicach gmachu NKWD. Część źródeł podaje, że przetrzymywano ich tam zaledwie przez kilka dni, bez wody i żywności. Z kolei według autorów Encyclopedia of Camps and Ghettos piwnice pełniły funkcję prowizorycznego getta aż do połowy lutego 1942 roku. Dochodzący z nich płacz dzieci zaalarmował mieszkańców miasta, jednakże osoby, które usiłowały podać do piwnic wodę lub żywność, były brutalnie odpędzane.

11 stycznia lub 15 lutego wszystkich Żydów zabrano do nieczynnej kopalni alabastru, która znajdowała się w odległości około dwóch kilometrów od miasta. Po dotarciu na miejsce funkcjonariusze Sonderkommando 4b zaczęli grupami wpędzać ofiary do jednej ze sztolni, na końcu której znajdowała się grota o długości około 20 metrów, szerokości około 30 metrów i wysokości około 3–4 metrów. W miejscu tym ofiary zmuszano do położenia się twarzą do podłoża, po czym mordowano strzałami w tył głowy. Egzekucja trwała kilka godzin. Po jej zakończeniu esesmani wznieśli ceglany mur wewnątrz tunelu.