w roku następnym został skazany na śmierć i stracony. Chadija Dawletszyna została oskarżono o to, że nie poinformowała władz o kontrrewolucyjnej działalności męża i skazana na pięć lat łagrów. Karę odbywała w Mordowii. W 1957 r. Dawletszyn został zrehabilitowany.
Chadija Dawletszyna została zwolniona z łagru w 1942 r. Władze nakazały jej zamieszkać w Birsku i zabroniły opuszczania miasta. Nie miała również prawa publikować swoich utworów. Dawletszyna pracowała jako sprzątaczka w instytucie pedagogicznym w Birsku. W 1951 r. zwróciła się listownie do przewodniczącego Związku Pisarzy ZSRR Aleksandra Fadiejewa, prosząc o pomoc w opublikowaniu Irgizu i deklarując, że nigdy nie przestała być wierna państwu radzieckiemu oraz marksizmowi-leninizmowi. Jednak powieść, jej najważniejsze dzieło, ukazało się drukiem dopiero po śmierci pisarki, w 1957 r.
W 1967 r. Dawletszynie pośmiertnie przyznano Nagrodę Republikańską im. Saławata Julajewa, ustanowioną w tym samym roku. W latach 80. w radzieckim Baszkortostanie ponownie opublikowano zbiór jej opowiadań. W kolejnych latach jej imieniem nazwano bulwar w Ufie, stolicy Baszkortostanu, a także ulice w innych miejscowościach republiki.
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1905 Kategoria:Zmarli w 1954 Kategoria:Baszkirscy pisarze Kategoria:Pisarze socrealiści Kategoria:Więźniowie radzieckich łagrów