Archidiakonat pszczewski (łac. archidiaconatus pscevensis) – jeden z czterech archidiakonatów diecezji poznańskiej Kościoła katolickiego w Polsce w okresie przedrozbiorowym. mały|190x190px|Insygnia biskupie (tzw. episkopalia) w herbie Pszczewa
Historia W 1298 roku biskup poznański Andrzej Zaremba dokonuje podziału diecezji na cztery archidiakonaty: poznański (większy), śremski (pośredni), pszczewski (mniejszy) oraz czerski, przemianowany później na warszawski. Archidiakonat z siedzibą w Pszczewie obejmował zachodnie rubieże biskupstwa, granicząc z diecezją lubuską i wrocławską. Wraz z ukształtowaniem się struktury dekanalnej objął trzy dekanaty: zbąski (pszczewski), lwówecki i grodziski. Formalnie przestał obowiązywać na początku XIX wieku.
Pszczew jako stolica archidiakonatu był miejscowością biskupią, w której znajdował się dwór hierarchy. Wśród biskupów na stałe rezydował w nim Andrzej Szołdrski. Parafia należała do archidiecezji poznańskiej do roku 1920. Obecnie przynależy do diecezji zielonogórsko-gorzowskiej.