Autorem niemal wszystkich artykułów pojawiających się w „El Eco de Vigán” był inicjator jego powstania, Fernández Giner. Publikowano w tym piśmie materiały dotyczące ilokańskiego folkloru. Publikacje te, cenne dla ówcześnie rodzących się badań nad filipińską folklorystyką, wywołały jednocześnie głośną debatę na temat tego, co należy uznać za część folkloru archipelagu. Odbiła się ona echem nie tylko wśród filipińskich intelektualistów, ale dotarła także do Hiszpanii. Jednym z uczestników tej publicznej wymiany poglądów był Isabelo de los Reyes. De los Reyes, wszechstronny dziennikarz, folklorysta i teolog, początkowo dosyć ostro krytykował „El Eco de Vigán” za zawężanie definicji folkloru, w tym za wyłączanie z niej praktyk uznawanych za przesądy. Z czasem jednak docenił poczesne miejsce, które regionalny folklor znalazł na jego łamach.
Znaczenie Mimo swej efemeryczności tygodnik zapisał się w historii Filipin. Był pierwszym czasopismem w historii archipelagu ukazującym się poza stołeczną Manilą, i tym samym dał początek filipińskiej prasie prowincjonalnej. Przełamał monopol głównego filipińskiego miasta na obecność tytułów prasowych.