Getto w Sieradzu – getto dla ludności żydowskiej istniejące Sieradzu w czasie okupacji niemieckiej. Getto zostało utworzone na początku marca 1940 roku, a jego likwidacja została przeprowadzona pod koniec sierpnia 1942 roku. W getcie mieszkało około 3 tysięcy osób. Po likwidacji getta jego mieszkańców przewieziono do obozu zagłady w Chełmnie nad Nerem, gdzie zostali zamordowani.

Historia Przed wojną w Sieradzu, liczącym wtedy 10 tysięcy mieszkańców, mieszkały około 2,6 tysiąca Żydów.

Getto w Sieradzu zostało utworzone wiosną 1940 roku na terenie w obrębie ulic Wodnej, Sukienniczej, Rybnej i Zamowej. W getcie mieszkało około 3000 lub 2500 osób, z powodu przeludnienia jeden pokój często musiało zajmować nawet od 10 do 15 osób. Jeszcze przed powstaniem getta w Sieradzu utworzono Judenrat i policję żydowską. Getto nie zostało ogrodzone. U wylotu ulic ustawiono posterunki policji żydowskiej. Siedziba Judenratu znajdowała się przy ulicy Szewskiej, a jego przewodniczącym był Kałman Rosenbaum. Oprócz niego w skład rady wchodził Kałman Erlich i jeszcze jedna, nieznana z nazwiska osoba (według niektórych źródeł w skład Judenratu miał też wchodzić kupiec Michał Gertler. Policja żydowska w sieradzkim getcie liczyła maksymalnie 12 osób, a jej dowódcą był rzeźnik Gecel Knoch lub Konop, a jego zastępcą Hersz Rosenberg.