Pierwszy odnotowany przypadek „chodzenia po desce” miał miejsce w 1769 roku, prawie 40 lat po zakończeniu ostatniego okresu powszechnego piractwa na Karaibach. Jeden ze schwytanych buntowników z marynarki wojennej wyznał swojemu kapelanowi w londyńskim więzieniu Newgate, że podczas wydarzeń związanych z buntem na morzu marynarze zabili swoich oficerów, zmuszając ich do „chodzenia po desce” i wskoczenia do morza. Prawie 20 lat później statek niewolniczy Garland znalazł się w obliczu wielkiego głodu podczas przeprawy przez Ocean Atlantycki i aby zachować zapasy żywności, wielu niewolników zostało zmuszonych do „chodzenia po desce” (żywności ostatecznie zabrakło, więc załoga uciekła się do kanibalizmu).
Bliższy związek „chodzenia po desce” z piractwem miał miejsce w latach dwudziestych XIX wieku wraz z pojawieniem się kilku relacji, w których pirackich jeńców zmuszano w ten sposób do śmierci. Latem 1822 roku kapitan zdobytego brytyjskiego statku Redpole został zmuszony przez piratów ze statku Emanuel do „chodzenia po desce”, co zakończyło się dla niego śmiercią. W 1829 roku piracki szkuner President zdobył brytyjski slup Blessing. Piraci dokonali egzekucji brytyjskiego kapitana i zmusili prawie całą jego załogę do „chodzenia po desce” w wyniku czego utonęli.