5 stycznia 1931 został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza dwuletniego kursu 1930/32. 1 listopada 1932, po ukończeniu kursu bez dyplomu naukowego, został przeniesiony do 2 pułku artylerii lekkiej Legionów w Kielcach. Na stopień majora został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 2. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W marcu 1939 pełnił służbę w 13 pułku artylerii lekkiej w Równem na stanowisku dowódcy II dywizjonu. Na tym stanowisku walczył w kampanii wrześniowej. Wziął udział w bitwie pod Tomaszowem Mazowieckim (6 września), a później w obronie Warszawy. Po kapitulacji załogi stolicy przebywał w niewoli niemieckiej, w Oflagu IV B Königstein, a od 3 czerwca 1940 w Oflagu VII A Murnau. Po uwolnieniu z niewoli służył w Polskich Siłach Zbrojnych, awansując na podpułkownika. Po demobilizacji pozostał w Wielkiej Brytanii na emigracji.
Zmarł 14 listopada 1962. Jego symboliczny grób znajduje się na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
3 czerwca 1924 w Sulejowie ożenił się z Martą Gawrońską (ok.