Śpiew polifoniczny w regionie horehrońskim () – rodzaj tradycyjnego wielogłosowego śpiewu wykonywanego w Dolinie Górnego Hronu () w środkowej Słowacji.

Od 7 grudnia 2017 roku tradycja wpisana jest na listę reprezentatywną niematerialnego dziedzictwa kulturowego UNESCO.

Pochodzenie

Horehroński śpiew polifoniczny jest typowy dla wsi górnego (północnego) i dolnego (południowego) Horehronia. Do pierwszej grupy należą wsie Šumiac, Telgárt i Vernár, zaś do drugiej – Heľpa, Pohorelá, Polomka i Závadka nad Hronom.

Tradycja śpiewu polifonicznego w tym regionie wywodzi się z elementów pasterskiego trybu życia wprowadzonych na te tereny wraz z osadnictwem wołoskim, które miało miejsce od XIV do XVII wieku. Pasterze, by porozumiewać się na nieraz duże odległości, używali intensywnej, gardłowej ekspresji o wyraźnych współbrzmieniach polifonicznych, która to umożliwiała. Na kulturę wokalną Horehronia, zwłaszcza w jego wschodniej części (Šumiac, Telgárt i Vernár), duży wpływ miały również pieśni kościelne, głównie greckokatolickie. Stąd też wynikają niewielkie, choć zauważalne, różnice interpretacyjne oraz w kreacji brzmienia śpiewu z wiosek górnego i dolnego Horehronia.