Jesienią 1920 roku, po podpisaniu rozejmu, został zwolniony do rezerwy i przydzielony w rezerwie do 44 pułku piechoty. 8 stycznia 1924 roku został zatwierdzony w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 3001. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 13 pułku piechoty w Pułtusku.
Po zwolnieniu z wojska kontynuował studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. W 1922 roku został powołany przez Zarząd Gmachów Reprezentacyjnych na stanowisko technika architektonicznego. Prowadził prace budowlane w Spale. Następnie został kierownikiem warsztatów meblowych i technikiem. Pod kierunkiem prof. Kazimierza Skórewicza kierował pracami konserwatorskimi w Łazienkach Królewskich w Warszawie. 8 lipca 1923 roku utonął w Wiśle, w okolicy Świdra. 16 lipca 1923 roku został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
Wniosek o nadanie orderu Virtuti Militari We wniosku na odznaczenie orderem Virtuti Militari, podpisanym przez podpułkownika Wacława Farę, dowódcę 14 pułku piechoty i odcinka „Olewsk”, napisano:
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 5042 – 3 lutego 1922. Order Korony Rumunii
Przypisy
Bibliografia