Po agresji niemieckiej na ZSRR został zastępcą szefa wydziału operacyjnego sztabu Frontu Północno-Zachodniego, a 13 lipca 1941 roku został dowódcą 111 Dywizji Strzeleckiej 11 Armii (od 17 marca 1942 roku – 24 Gwardyjska Dywizja Strzelecka). Na jej czele brał w walkach obronnych, a we wrześniu dywizja znalazła się w okrążeniu, przy czym po pozostawieniu sprzętu ciężkiego wyszła w październiku z okrążenia. Następnie pozostawała w rezerwie. W listopadzie 1941 roku weszła w skład 52 Armii Frontu Wołchowskiego i prowadziła uporczywe walki obronne i uczestniczyła w kontratakach tego frontu w rejonie Tichwina. W styczniu 1942 roku weszła w skład 2 Armii Uderzeniowej, a od lutego 52 Armii, biorąc udział w operacjach ofensywnych Frontu Wołochowskiego. W kwietniu 1942 roku został dowódcą 6 Gwardyjskiego Korpusu Strzeleckiego. Na czele tego korpusu wziął udział w próbie odblokowania Leningradu, która nie powiodła się, lecz uniemożliwiła Niemcom przeprowadzenie nowego szturmu na Leningrad. W połowie czerwca 1942 roku został mianowany zastępcą dowódcy 59 Armii Frontu Wołochowskiego, a w sierpniu 1942 objął takie samo stanowisko w 8 Armii, a od grudnia 1942 roku jest zastępcą dowódcy 2 Armii Uderzeniowej, na tym stanowisku brał udział w walkach obronnych w rejonie Leningradu i w ostatecznym przerwaniu blokady Leningradu.