W 1924 roku w Marsylii ze swoim przyjacielem Bedrosem Zaroyanem wydał jeden numer czasopisma „Nor hauatk” (). Przeniósł się do Paryża w 1924 roku, gdzie zetknął się z działalnością grupy literackiej Menk (). Do śmierci mieszkał we Francji.

Twórczość Inspirowała go literatura ormiańska i francuska (m.in. poezja Paula Verlaine’a). Początkowo pisał wiersze, następnie zajmował się głównie prozą. Tworzył w języku zachodnioormiańskim. Najbardziej płodny okres jego pisarstwa przypadł na lata 60.–70. XX wieku. Za życia nie był szerzej znany w diasporze ormiańskiej, czytała go mała grupa intelektualistów ormiańskich skupionych we Francji.

W 2016 roku ukazało się tłumaczenie jego powieści pt. Թեկնածուն w języku angielskim pt. Candidate (druga część cyklu), co jest pierwszą większą próbą upowszechnienia jego pisarstwa. Powieść dotyczy m.in. idei pojednania turecko-ormiańskiego, porusza wątki traumy i miłości. Powieści w cyklu Հալածուածները (Halacuacnery) w opinii samego autora były pisane głównie z poczucia niesprawiedliwości wobec sytuacji Ormian.