W latach 1920–1922 należał do Floty Czerwonej, a w 1925 roku został złomowany.
Projekt i budowa W programie rozbudowy rosyjskiej floty z 1898 roku zawarto konieczność budowy 30 dużych torpedowców (de facto niszczycieli) przeznaczonych do służby na wodach Dalekiego Wschodu, gdzie odczuwano dotkliwy brak jednostek tej klasy. W kwietniu tego roku Morski Komitet Techniczny przedłożył Głównemu Zarządowi Budownictwa Okrętowego i Zaopatrzenia założenia taktyczno-techniczne nowych jednostek: wyporność 350 ton (przy normalnym zapasie węgla stanowiącym co najmniej 17% tej wartości), prędkość co najmniej 27 węzłów, napęd w postaci dwóch maszyn parowych i kotłów typu Yarrow lub Normand i uzbrojenie składające się z dwóch dział kalibru 75 mm i pięciu kalibru 47 mm (z zapasem amunicji wynoszącym odpowiednio 160 i 270 pocisków na lufę), a także trzy wyrzutnie torped z zapasem sześć torped systemu Whiteheada.
Kierownictwo , chcąc wybudować (po uzyskaniu wstępnej zgody ministerstwa) w swoim przedsiębiorstwie kilka okrętów według tej specyfikacji, zwróciło się o pomoc w opracowaniu projektu i wdrożenia produkcji do brytyjskiej stoczni Yarrow, oferując w zamian 2% wartości kontraktu.