w celu ochrony sternika przed dymem z kominów, iskrami i rozbryzgami wody, stanowisko otrzymało osłonę z oknami, którą można było w razie potrzeby podnosić lub opuszczać. Dostęp do wnętrza okrętu zapewniało dziesięć okrągłych włazów z precyzyjnie wykonanymi pokrywami wyposażonymi w przeciwwagi.
Długość całkowita wynosiła 64 metry, szerokość 6,4 metra i zanurzenie od 1,78 metra (bez kilu) do 2,59 metra (maksymalne). Projektowa wyporność jednostki wynosiła 350 ton, a rzeczywista 363 tony.
Załoga okrętu liczyła sześciu oficerów i 62 marynarzy. Marynarze byli zakwaterowana w dziobowych i rufowych przedziałach mieszkalnych, istniało też oddzielne pomieszczenie przeznaczono dla podoficerów. Jedynie dowódca dysponował oddzielną kabiną, natomiast pozostali oficerowie mieli miejsca do spania (koje) w mesie, oddzielonymi zasłonami. Z powodu obostrzeń przeciwpożarowych szafki i meble wykonane były wyłącznie z metalu. Pomieszczenia okrętowe były ogrzewane z wykorzystaniem pary wylotowej z kotłów okrętowych.