Służba „Burnyj” został wcielony do służby w Marynarce Wojennej Imperium Rosyjskiego w sierpniu 1902 roku lub wrześniu tego roku. Jednostka weszła początkowo w skład Floty Bałtyckiej. W październiku 1902 roku „Burnyj” wraz z siostrzanym „Bojkim” wyszły w rejs przez Morze Śródziemne na Daleki Wschód, dołączając w grudniu w Algierze do zespołu kadm. E. Sztakelberga. Z powodu problemów z maszynami, niszczyciele szły dalej z Zatoki Suda na Krecie w towarzystwie krążownika , który na części trasy musiał je holować (przede wszystkim „Bujnego”). Zespół dotarł do Port Artur roku, po czym niszczyciele zostały skierowane na remont, który zakończył się dopiero w marcu 1904 roku.
W momencie wybuchu wojny rosyjsko-japońskiej jednostka wchodziła w skład 1. Flotylli Niszczycieli I Eskadry Oceanu Spokojnego, stacjonując w Port Artur (wraz z niszczycielami „Wnimatielnyj”, „Włastnyj”, „Wnuszytielnyj”, „Wynosliwyj”, „Grozowoj”, „Bditielnyj”, „Biesposzczadnyj”, „Biesstrasznyj”, „Biesszumnyj”, „Bojewoj” i „Bojkij”). „Burnyj” wyszedł bojowo po raz pierwszy w morze , po czym miał ponowną przerwę w działaniach bojowych do maja. W dniu „Burnyj” i „Bojkij” wyszły do Dalnego, eskortując kanonierkę , a następnie wzięły udział w bitwie pod Kinchou, osłaniając ostrzeliwującą pozycje Japończyków kanonierkę w Zatoce Gand.