Zbrodnia w Biskupiczach Górnych – masowy mord na Polakach dokonany podczas rzezi wołyńskiej przez członków UPA we wsi, kolonii i majątku Biskupicze Górne.

Biskupicze Górne były położone w gminie Mikulicze powiatu włodzimierskiego województwa wołyńskiego. Polacy mieszkali głównie w majątku i kolonii, podczas gdy wieś była niemal całkowicie ukraińska.

Według ustaleń Władysława i Ewy Siemaszków Polacy w Biskupiczach Górnych zostali wymordowani 11 lipca 1943 roku, w dniu tzw. krwawej niedzieli na Wołyniu.

Do napadu na wieś i kolonię doszło w nocy. Napastnicy, którymi byli upowcy i cywilni Ukraińcy, spędzili Polaków do budynku szkoły, gdzie dokonali masakry za pomocą siekier, noży i innej broni białej. Po zbrodni budynek został podpalony. Uratował się ranny w głowę Władysław Żak, który wydostał się z płonącego budynku. W tym miejscu zginęło co najmniej 20 osób.

W majątku działała 15-osobowa uzbrojona bojówka UPA dowodzona przez Stepana Stolaruka. Sprowadzała ona Polaków na miejsce egzekucji (jeden z domów) pod pozorem spisu ludności i wydawania nowych dokumentów. Przybyłych na miejsce, osobno mężczyzn i kobiety z dziećmi, zabijano siekierami. Tutaj także podpalono budynek z zabitymi i rannymi ofiarami w środku.