Przywódcy, poprzez ministrów obrony zainicjowali opracowanie długoterminowego programu, który pozwoliłby siłom NATO sprostać zmieniającym się wymaganiom ówczesnego pola walki.
Członkowie Sojuszu zdecydowani byli na podejmowanie dalszych inicjatyw w zakresie odprężenia, w tym kontroli zbrojeń. Celem negocjacji miała być budowa stabilniejszych stosunków między NATO a Związkiem Radzieckim oraz umocnienie pokoju i bezpieczeństwa w Europie. Wezwano państwa Układu Warszawskiego do ustalenia przybliżonego parytetu sił lądowych i wyjaśnienia rozbieżności w liczbie czołgów, co miałoby przyczynić się do zapewnienia bezpieczeństwa przy niższym poziomie posiadanego uzbrojenia. Przywódcy państw zwrócili się do Rady Północnoatlantyckiej o przeprowadzenie nowej analizy długoterminowych kierunków rozwoju stosunków między Wschodem a Zachodem.