Zakonnice pracujące w szpitalu pochodziły z hiszpańskich i francuskich placówek Zgromadzenia, posiadały praktykę w klinikach chirurgicznych oraz władały językiem francuskim i niemieckim. Pierwszą przełożoną szpitala była Paula Lazar.
W 1939 został zajęty przez Niemców i od tego roku funkcjonował pod zarządem niemieckim. Siostrom pozwolono na pracę w szpitalu, ze względu na fakt, iż posługiwały się językiem niemieckim oraz część z nich była pochodzenia niemieckiego. W latach 1930–1943 dyrektorem szpitala był Hans Schulz, a szpital w 1940 przemiano na Payr-Krankenhaus na cześć chirurga . Na prośbę sióstr zakonnych, posługę kapłańską w szpitalu pełnił Antoni Łatka z parafii Podwyższenia Krzyża Świętego, zapewniając im uczestnictwo we mszach. Pomimo administracji niemieckiej szpitala siostry zakonne udzielały w nim pomocy uciekinierom, zbiegłym z transportów, Polakom, Żydom i obcokrajowcom, oferując im żywność, pomoc ambulatoryjną oraz niemieckie dokumenty. Szpital podczas opuszczania Łodzi przez Niemców nie został zniszczony. Dyrektor szpitala – Stamm – nie wykonał rozkazu zniszczenia sprzętu szpitalnego, uznając istotę funkcjonowania szpitala dla społeczeństwa.