Bujnyj () – rosyjski niszczyciel z początku XX wieku i wojny rosyjsko-japońskiej, jedna z 22 jednostek typu Bojkij.

Wyporność okrętu wynosiła około 350 ton, a jego główne uzbrojenie stanowiło pojedyncze działo kalibru 75 mm wsparte lżejszą artylerią oraz bronią torpedową. Napędzana maszynami parowymi jednostka rozwijała prędkość około 26 węzłów, osiągając zasięg 1200 Mm przy prędkości 12 węzłów.

Okręt został zwodowany pod nazwą „Byczok” („Бычок”) roku w stoczni w Petersburgu. W 1902 roku nazwę jednostki zmieniono na „Bujnyj”. Niszczyciel został wcielony do służby w Marynarce Wojennej Imperium Rosyjskiego we wrześniu 1902 roku, z przydziałem do Floty Bałtyckiej. Podczas wojny rosyjsko-japońskiej okręt został przerzucony na Daleki Wschód i wziął udział w bitwie pod Cuszimą, podczas której został samozatopiony roku.

Projekt i budowa W programie rozbudowy rosyjskiej floty z 1898 roku zawarto konieczność budowy 30 dużych torpedowców (de facto niszczycieli) przeznaczonych do służby na wodach Dalekiego Wschodu, gdzie odczuwano dotkliwy brak jednostek tej klasy.