znajdowały się w nim koło sterowe, telegraf maszynowy, kompas i rury głosowe, a także manometry do kontroli kotłów parowych. Bezpośrednio za nim znajdowała się kabina nawigacyjna, wykonana ze stali i wyłożona materiałem termoizolacyjnym; stanowiła ona podstawę dla mostka nawigacyjnego, wyposażonego w kompas, koło sterowe i telegraf maszynowy, z płóciennymi osłonami przeciwwiatrowymi. Na rufie umieszczono zapasowe stanowisko sterowania okrętem, wyposażone w kompas, telegraf maszynowy, rury głosowe łączące to stanowisko z kotłownią i maszynownią oraz ręczne koło sterowe połączone bezpośrednio z rumplem steru za pomocą cięgien sterowych; w celu ochrony sternika przed dymem z kominów, iskrami i rozbryzgami wody, stanowisko otrzymało osłonę z oknami, którą można było w razie potrzeby podnosić lub opuszczać. Dostęp do wnętrza okrętu zapewniało dziesięć okrągłych włazów z precyzyjnie wykonanymi pokrywami wyposażonymi w przeciwwagi.
Długość całkowita wynosiła 64 metry, szerokość 6,4 metra i zanurzenie od 1,78 metra (bez kilu) do 2,59 metra (maksymalne). Projektowa wyporność jednostki wynosiła 350 ton, a rzeczywista 363 tony.