Włosy starszych uplecione były w warkocz wpuszczony w bambusową tuleję. W osadzie duszpasterzował pastor Bob Hawkins, który przyjął Fiedlera w dawnym domu misyjnym. Indianie mieszkali w okrągłych chatach ze stożkowatymi dachami. W eseju Martwe i żywe kartki historii przedstawiona została historia Indian Taruma oraz Wajwajów znad górnego Essequibo, działalność badacza Roberta Schomburgka, geologa Barringtona Browna, jezuity Cary’ego Elewesa, etnografa Waltera E. Rotha oraz amerykańskich misjonarzy z „Unevangelized Fields Mission”Fiedler, s. 185–201..

thumb|Mężczyzna z plemienia Wajwajów Wajwaje używali łuków. Zaskoczeniem dla podróżnika był fakt, iż wcale nie palili. Powodem była dawna praktyka stosowana przez czarowników, nazywana „dmuchaniem”, powodująca nieszczęścia. W eseju Blisko siódmego nieba Fiedler, powołując się na opinię botanika Nicholasa Guppy’ego, który w 1958 roku poznał Wajwajów, docenił piękno ciał indiańskich. Nad rzeką pisarz zanotował obecność motyli z rodzaju Urania. Podczas jednej z wizyt w domu pastora, opisanej w eseju Pastor i pokonany czarownik, Fiedler dowiedział się o panującej przed laty u Indian poliandrii. Misjonarz opowiedział o walce z najróżniejszymi chorobami, na które zapadali mieszkańcy puszczy.