Zasięg występowania Poszczególne podgatunki łowczyka białobrewego występują: T. t. atiu – wyspa Atiu (Południowe Wyspy Cooka), T. t. mauke – wyspa Mauke (Południowe Wyspy Cooka), T. t. tutus – wyspy Maupiti, Bora-Bora, Tahaa, Raiatea i Huahine z grupy Wysp pod Wiatrem, administracyjnie należącej do Polinezji Francuskiej. Jego zasięg występowania według szacunków organizacji BirdLife International obejmuje około 67,2 tys. km², ale obszar faktycznie zajmowany przez gatunek to tylko około 944 km².
Ekologia i zachowanie Głównym habitatem łowczyka białobrewego są pierwotne lasy tropikalne, zwłaszcza w dolinach potoków górskich. Obserwowany był także w lasach wtórnego wzrostu, na starych plantacjach, polach uprawnych czy w ogrodach. Jest gatunkiem osiadłym. Długość pokolenia jest określana na 4,8 roku. Dieta tego gatunku jest bardzo bogata, stwierdzono spożywanie owadów prostoskrzydłych, termitów, straszyków, karaczanów, ciem i ich larw, pająków, skąposzczetów oraz słodkowodnych krewetek dochodzących do rozmiarów 5–6 cm, niewielkich ryb i małych jaszczurek. Żeruje zarówno w lesie, jak i wzdłuż rzek i potoków.