W roku następnym dwa szkunery, 38- i 39-łasztowy wzmocnione po raz pierwszy płytami galwanizowanymi oraz stalowymi.
W 1903 i 1904 zbudowano po jednym małym parowcu o pojemnościach odpowiednio 157 i 299 BRT. Po I wojnie światowej i w latach kryzysu powojennego działała w Ustce stocznia, Józefa Bartscha który w swojej produkcji oferował łodzie wiosłowe, motorowe, jachty oraz drewniane i stalowe kutry rybackie.
Decydujący jednak wpływ na powstanie i rozwój stoczni rybackiej w Ustce miały dwie instytucje w 1945: Morski Instytut Rybacki, zarządzający Stocznią Rybacką w Gdyni, a później wszystkimi stoczniami rybackimi na terenach przejętych od Niemców, oraz powołany na mocy uchwały Rady Ministrów z 12 września 1945, urząd Delegata Rządu dla spraw Wybrzeża, z inż. Eugeniuszem Kwiatkowskim na czele. Od tego czasu nastąpił zdecydowany rozwój stoczni pod kierownictwem Bernarda Henzela, kierownika stoczni od 1 października 1945 do 30 lipca 1948. W tym okresie zorganizował zalążek przyszłej stoczni rybackiej. Stocznia powstała w Ustce z poniemieckiego zakładu budowy torped i warsztatów portowych (drewnianych szop, zdewastowanego wyciągu łodziowego i warsztatu ślusarskiego).