Aby go zrealizować, stocznia poczyniła kosztowne przygotowania, jednak zaliczka od kontrahenta nie wpłynęła i sprzedaż łodzi nie doszła do skutku.

W 2000 podpisano kontrakt z niemieckimi armatorami na dwa kutry z laminatów z możliwością zakupu dalszych dziesięciu, jednak kontrakt ten też nie doszedł do skutku z powodu wycofania się armatora niemieckiego, co pogorszyło już i tak złą sytuację materialną.

W październiku 2001 roku do Sądu Gospodarczego w Słupsku trafił wniosek zarządu o upadłość stoczni. 7 listopada Sąd Gospodarczy w Słupsku odrzucił wniosek zarządu stoczni o upadłość. Motywował to tym, że brak jest majątku na postępowanie upadłościowe. W tej sytuacji do stoczni nie mógł wejść syndyk. Majątek stoczni został w tym czasie zawłaszczony przez kredytodawców. O przyszłości stoczni miała zdecydować Stocznia Szczecińska jako większościowy udziałowiec, i spółka Centromor. Stocznia Szczecińska postanowiła, że nie będzie odwoływać się od wyroku sądu i po uprawomocnieniu się wyroku powołała likwidatora, którego zadaniem miało być zakończenie działalności firmy. Na likwidatora stoczni powołany został Witold Nykiel, jej ostatni prezes. W marcu 2002 roku złożył wniosek do sądu o jej upadłość.