Odniesiono się też do hegemonistycznej polityki prowadzonej przez ZSRR wobec swoich satelitów. Uznano, że państwo to jest skłonne użyć siły poza własnymi granicami, czego dowodem był atak na Afganistan i jego podejście do kryzysu w Polsce. Oceniono, że Związek Radziecki przez ostatnią dekadę przeznaczał znaczne zasoby na rozbudowę armii, która znacznie przekraczała jego własne potrzeby obronne.
W deklaracji przedstawiono również sześciopunktowy program na rzecz pokoju i wolności, którego celem było: zapobieganie wojnie i budowa podstaw trwałego pokoju, zachowanie bezpieczeństwa w obszarze północnoatlantyckim za pomocą sił konwencjonalnych i jądrowych, odpowiednich do powstrzymania agresji i zastraszania, trwała równowaga sił utrzymywana na najniższym możliwym poziomie, wzmacniająca pokój i bezpieczeństwo międzynarodowe, rozwój istotnych i zrównoważonych relacji Wschód–Zachód służący prawdziwemu odprężeniu, dążenie do pokojowego rozwoju na całym świecie, zapewnienie stabilności gospodarczej i społecznej, wzmocnienie sojuszniczej zdolności do ochrony bezpieczeństwa.
W końcowej części dokumentu wpisano wspólne zobowiązanie w sprawie zaangażowania w bezpieczeństwo i wolność Berlina Zachodniego.