Najwyższy stan osobowy – 725 więźniów – obóz osiągnął w sierpniu 1944 r. W końcu września, w związku z zarzuceniem planów budowy elektrowni, podobóz zlikwidowano, a jego więźniów przeniesiono po części do Sosnowitz i Neu‑Dachs, a pozostałych do Auschwitz I. Część załogi wartowniczej podobozu Lagischa przeniesiono do Arbeitslager Neustadt O/S w Prudniku.
Po wojnie 18 czerwca 1947 roku zarządzeniem Ministerstwa Przemysłu i Handlu obszar 35 hektarów gruntów pod zabudowę w Łagiszy przeszedł na własność Skarbu Państwa. Teren ten został częściowo zagospodarowany w okresie międzywojennym oraz w okresie okupacji, kiedy Niemcy rozpoczęli prace przy budowie Elektrowni Walter. Powojenny polski rząd nakazał budowę elektrowni i zaproponowano trzy możliwe lokalizacje. Łagiszę wybrano ze względu na dostępne tereny pod zabudowę, a także bliskość kopalń Zagłębia, skąd miał być dostarczany węgiel. W regionie uprzemysłowionym występowała również duża liczba potencjalnych odbiorców energii elektrycznej. Inwestorzy mieli również do dyspozycji wybudowaną już infrastrukturę dla elektrowni Walter: bocznicę kolejową, magazyny oraz rozdzielnie 110 kV i 220 kV. Ostatecznie lokalizację Elektrowni Łagisza zatwierdzono 17 stycznia 1958 roku.