Początkowo lodołamacz miał wyporność pełną 10 620 ton i nośność 4902 ton. Długość całkowita wynosiła 98,5 m, szerokość 21,6 m, a zanurzenie 9,1 m. Kadłub dzielił się na 11 przedziałów wodoszczelnych i na burtach miał pas wzmocnionego poszycia grubości 32,3 mm i wysokości 4 m. Nadbudówki były zredukowane do minimum z powodu trudności z ogrzaniem znajdujących się w nich pomieszczeń. Napęd stanowiły trzy maszyny parowe potrójnego rozprężania o mocy po 3350 KM i średnicach cylindrów: 800, 1200 i 2200 mm. Parę dostarczało 10 cylindrycznych płomienicowych kotłów opalanych węglem. Prędkość wynosiła 15 węzłów. Załogę początkowo stanowiło 133 osoby. Pierwotnie lodołamacz przenosił uzbrojenie w postaci dwóch dział kalibru 120 mm i dwóch kalibru 76 mm.
Służba Po poprawkach stoczniowych, 31 marca 1917 roku „Swiatogor” podniósł po raz pierwszy banderę rosyjską i został zaliczony do Flotylli Północnego Oceanu Lodowatego. W lipcu wyruszył w podróż do Rosji, docierając do portu macierzystego w Archangielsku w połowie miesiąca. Wkrótce potem, na skutek rewolucji bolszewickiej w Rosji doszło do wojny domowej i interwencji państw zachodnich po stronie białej armii. 1 sierpnia 1918 roku „Swiatogor” został samozatopiony na torze wodnym do Archangielska, aby uniemożliwić podejście brytyjskim okrętom.