Filozofia miłości – całokształt teorii filozoficznych, których przedmiotem jest refleksja nad miłością.
Filozofia starożytna
Pierwsze teorie miłości powstały już w filozofii starożytnej i miały charakter kosmologiczny, czego najdobitniejszym przykładem jest poemat Empedoklesa (Peri physeos, O naturze), zawierający, zdaniem prof. Wiaczesława Szestakowa, pierwszą próbę stworzenia filozofii miłości. Szczytem antycznej świadomości na temat miłości była teoria Platona, który poświęcił temu tematowi dialogi Uczta i Fajdros.
Miłość, jak ją pojmował Platon, to nic innego, jak właściwe duszy dążenie do osiągnięcia i wiecznego posiadania dobra.
Filozofia średniowieczna
W średniowieczu przede wszystkim koncentrowano się na miłości człowieka do Boga, która łączyła się z umartwianiem ciała. W filozofii średniowiecznej antyczna koncepcja Erosa ustąpiła miejsca pojęciom „agape” i „caritas”, co, w przeciwieństwie do Erosa jako wznoszenia się, jest miłością zstępującą, ruchem z góry na dół.
Renesans
Metafizyka miłości była istotnym kierunkiem myśli filozoficznej Odrodzenia. W epoce Odrodzenia miłość weszła do metafizyki.