Ta ziemska miłość i ziemskie piękno traktowane były w filozofii Odrodzenia jako początek i punkt najwyższy, od którego wychodzą, degradując się, wszystkie bardziej abstrakcyjne, stopniowo tracące swój zmysłowy charakter formy idealnej miłości. To w jakimś stopniu sublimuje wyjściową zmysłową miłość i wyjściowe zmysłowe piękno. Miłość staje się impulsem do poznawania świata. W poetyckiej encyklopedii Trecenta – w Boskiej komedii – Dante twierdzi, że pisze on pod wpływem miłości i zapisuje to, co mu ona dyktuje. Jest to bardzo ogólna charakterystyka podstawowej filozoficznej, poetyckiej i kulturalnej tendencji Odrodzenia. Miłość występuje jako impuls twórczości poetyckiej. Twórczość wyraża tylko to, co śpiewa spontanicznie w duszy poety. Poeta ogranicza się tylko do tego, co wyraża jego indywidualność, co jest niezależne od tradycji, od kanonu, od dogmatu.
Filozofia nowożytna i współczesna Jednym z kontynuatorów Jakuba Böhmego był Franz von Baader, który rozwijał teorię Androgyna.
W odróżnieniu od Baadera, Arthur Schopenhauer łączył miłość erotyczną z doskonaleniem gatunku ludzkiego i twierdził, że wszystkie przejawy miłości mają swe źródło w ślepym instynkcie, w dążności do przedłużenia gatunku.