W średniowieczu Marwari były hodowane głównie przez Radźputów i trenowane w celach bojowych. W 1950 roku Brytyjczycy wydali ustawę o zniesieniu własności ziemskiej w Indiach Brytyjskich, która pozbawiła indyjskich szlachciców środków do utrzymania zwierząt. W skutku tego wydarzenia doszło do drastycznego spadku hodowli koni rasy Marwari przez ubój, kastrację oraz krzyżowanie z innymi rasami. Sytuacja poprawiła się w XX wieku dzięki interwencji Maharaja Umaid Singhji, a następnie jego wnuka, Maharaja Gaj Singh II, którzy przyczynili się do promocji rasy oraz ustanowienia jej standardu i rejestracji.
Charakterystyka mały|Koń Marwari w tradycyjnej uprzęży Konie Marwari cechują się krzepkością, wytrzymałością i względną odpornością na choroby. Są przystosowane do życia w warunkach pustynnych i pokonywania długich dystansów. Mają bardzo dobry słuch oraz długie rzęsy chroniące oczy przed piachem. Uważa się, że mają predyspozycje do sportowych rajdów konnych. Są wykorzystywane również w innych dyscyplinach jeździeckich oraz podczas pochodów na tradycyjnych ceremoniach w Indiach.
Marwari wyróżniają się wyglądem i budową ciała. Najbardziej nietypową cechą tych koni są odgięte na boki uszy, które stykają się ze sobą na czubkach przy obrocie do 180 stopni.