7 grudnia 1941 roku jednostka nie została zaatakowana w Pearl Harbor, mimo że znajdowała się w , tuż obok pancerników USS „West Virginia” (BB-48) i USS „Oklahoma” (BB-37), co przy braku mogących operować razem z flotą zbiornikowców, miałoby znaczące konsekwencje dla operacyjności amerykańskiej floty po ataku. 7 maja 1942 roku, w trakcie bitwy na Morzu Koralowym, błędnie wzięty za lotniskowiec, został zaatakowany przez dwie grupy lotnicze japońskich lotniskowców „Shōkaku” i „Zuikaku”. W wyniku ataku 78 samolotów został całkowicie zniszczony, i zatonął 11 maja 1942 roku.

Geneza Projekt okrętu powstał w 1938 w ramach wspólnego przedsięwzięcia koncernu naftowego Esso i marynarki wojennej Stanów Zjednoczonych. Na podstawie umowy Esso miało korzystać z tankowca w czasie pokoju i w razie potrzeby przekazać własność marynarce wojennejThe U.S.S. Neosho (AO-23), [on line]. Zbiornikowce zaopatrzeniowe uważane były za niezbędne dla funkcjonowania marynarki na otwartym oceanie, dysponując prędkością umożliwiającą dotrzymanie kroku zespołom bojowym głównych klas okrętów. Okręty te umożliwiać miały też transporty oleju napędowego i paliwa lotniczego między bazami marynarki.