Na przełomie XIX i XX w. zaczęto stosować związki arsenoorganiczne, które okazały się być mniej toksyczne od związków nieorganicznych. W II poł. XX w. wycofano z obiegu, mimo dużej skuteczności, niemal wszystkie leki arsenowe, głównie za sprawą właściwości rakotwórczych. Poza melarsoprolem, acetarsolem, salwarsanem i trójtlenkiem arsenu nie stosuje się w lecznictwie związków arsenu.
Poza medycyną arsen znalazł zastosowanie w produkcji półprzewodników w postaci arsenku galu, polepszania jakości niektórych stopów (m.in. 0,5–2% dodatek do ołowiu poprawia sferyczność amunicji ołowianej, a 0,1–3% dodatek do stopów łożyskowych zawierających ołów zwiększa ich wytrzymałość), w produkcji bojowych środków trujących (luizyty), przy impregnacji drewna i jako dodatek do szkła, dający mu zielonkawą poświatę.
Przez wiele lat związki arsenu stosowane były również w garbarstwie oraz jako pigmenty i środki ochrony roślin (głównie arseniany), jednak ich znaczenie zmalało na rzecz mniej toksycznych odczynników.
NietrwałyOkres półrozpadu 26,3 godziny;