Realizm kapitalistyczny – termin używany, zwłaszcza w Niemczech, do opisania sztuki opartej na towarach, od pop-artu w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych XX wieku po sztukę towarową z lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych. Jest grą słowną nawiązującą do pojęcia „realizmu socjalistycznego”. Termin zastosowany również do opisania ideologiczno-estetycznego aspektu współczesnego kapitalizmu korporacyjnego i konsumpcjonizmu.
W sztuce Wyrażenie „realizm kapitalistyczny” zostało po raz pierwszy użyte w tytule wystawy sztuki w Düsseldorfie w 1963, Leben mit Pop – eine Demonstration für den kapitalistischen Realismus, na której znalazły się prace Gerharda Richtera, , Wolfa Vostella i Konrada Luega. Uczestnicy wystawy zastosowali podobną strategię artystyczną, jak amerykańscy przedstawiciele pop-artu. Skupili się na przedstawieniu rozwijającej się niemieckiej kultury konsumpcyjnej i społeczeństwa nasyconego mediami.
Często ironiczny i z krytycznym wydźwiękiem społecznym i politycznym, ruch realizmu kapitalistycznego jest uważany za bardziej wyraźnie polityczny niż konwencjonalny pop-art.