Nagrobek-ołtarz św. Jacka – niearchitektoniczny nagrobek św. Jacka Odrowąża, pierwszego polskiego dominikanina, znajdujący się w kaplicy św. Jacka w kościele Świętej Trójcy w Krakowie.
Historia Obecny, czwarty nagrobek św. Jacka powstał ok. 1700 r., najprawdopodobniej z inicjatywy przeora Kazimierza Napolskiego, który prace zlecił najpewniej Baltazarowi Fontanie. Nie zachowały się żadne źródła dotyczące fundacji, stąd jednoznaczne określenie najbardziej podstawowych danych dotyczących dzieła nie jest możliwe. Od momentu ukończeniu prac do dziś uległa istotnym przemianom. Najwięcej zmian dokonano w glorii promienistej, która pierwotnie otaczała całą postać św. Jacka. Pierwsza gloria, z ok. 1700 r., była wykonana ze „znacznie pośledniejszego [w stosunku do drugiej] materiału (np. miedź, drewno)”. W latach 1750–1751 została ona wymieniona na glorię srebrną, ufundowaną przez Jacka Michalczewskiego, ówczesnego predyktora generalnego klasztoru. Wykonanie zostało zlecone Janowi Seredynowi, złotnikowi krakowskiemu. Jego dzieło przetrwało dłużej niż oryginał, bo do ok. połowy XIX wieku – zostało zdemontowane po 1822 r. (ostatnia wzmianka o nim w inwentarzu kościoła), a przed 1874 r. (na rycinach widać już trzecią glorię, inwentarz nie wspomina o piątym aniele z nagrobka, który był istotowy powiązany z glorią).