W pierwszej połowie XIX wieku ta część miasta zmieniła swój charakter na rzemieślniczo-handlowy co było związane z napływem do dzielnicy ludności pochodzenia żydowskiego. Kamienica nr 41, podobnie jak i sąsiednie kamienice nr 39, 43, 47-51, została wzniesiona po pożarze miasta w 1708 roku. Od 1837 do 1943 roku właścicielem kamienicy i jej mieszkańcem była zamożna żydowska rodzina kupiecka Goldschmidt. Ich firma S. E. Goldschmidt & Sohn założona w 1810 roku, od 1843 do 1942 roku miała w budynku swoją siedzibę. W kamienicy znajdowały się również mieszkania czynszowe w których mieszkali przedstawiciele różnych zawodów, m.in. mistrz krawiecki, doradca podatkowy, krawcowa, lekarz, szewc. Na planie posesji z 1863 roku widoczne są nieistniejące obecnie oficyny przylegające do elewacji tylnej. W 1934 roku do budynku doprowadzono instalację wodno-kanalizacyjną.
Na przełomie lat 60. i 70. XX wieku dokonano zmiany numeracji domów przy ulicy Kazimierza Wielkiego. Pierwotnie kamienica miała numer 42.
Opis architektoniczny