Szczyt NATO w Londynie – 11. szczyt NATO zorganizowany w Londynie w dniach 5–6 lipca 1990.
W czasie 11 szczytu NATO wypracowano porozumienia dotyczące rozwoju współpracy politycznej i wojskowej z krajami Europy Środkowo-Wschodniej, w tym nawiązania regularnej współpracy dyplomatycznej.
Postanowienia szczytu Po zakończeniu obrad szczytu opublikowano Deklarację londyńską o transformacji Sojuszu Północnoatlantyckiego. Deklaracja była dokumentem wstępnym do gruntownych przekształceń w NATO i stanowiła podstawę jego dalszego rozwoju. Przyczyniła się także do opracowania i rozwoju nowej koncepcji strategicznej.
Według uczestników Szczytu, Europejczycy wybierali wolność i pokój i w ten sposób zadecydowali o własnym losie. Pakt Północnoatlantycki winien pozostać sojuszem obronnym i bronić terytorium wszystkich swoich członków. Sojusz musi dostosować się do zmieniającej się sytuacji międzynarodowej i zainicjować takie zmiany, by stawić czoła nowym wyzwaniom. Podkreślono, że NATO musi się stać instytucją, w której Europejczycy, Kanadyjczycy i Amerykanie będą ze sobą współpracować zarówno w zakresie wspólnej obrony, ale także na rzecz budowy nowego partnerstwa ze wszystkimi narodami Europy.