Po wojnie pracował w komisji ds. rekompensat wojennych oraz jako doradca brytyjskiej ambasady, a od lat 50. jako członek rad nadzorczych różnych przedsiębiorstw. Kontynuował także praktykę adwokacką. Działał w stowarzyszeniach międzynarodowych, m.in. w think tanku Atlantic Institute czy stowarzyszeniach współpracy Danii ze Szwecją i Austrią. W latach 40. delegat do UNPC (komisji ONZ ds. Palestyny), w 1947 i 1948 delegat do Zgromadzenia Ogólnego Organizacji Narodów Zjednoczonych, a w 1960 wiceprzewodniczący grupy The International Commission of Jurists badającej legalność zajęcia Tybetu przez Chiny.
Zaangażował się w działalność polityczną w ramach Venstre. Od listopada 1945 do listopada 1947 był ministrem ds. specjalnych w rządzie Knuda Kristensena, odpowiedzialnym m.in. za rekompensaty wojenne. W latach 1947–1950 i 1957–1973 poseł do Folketingetu, natomiast w latach 1951–1953 członek Landstingetu (wyższej izby parlamentu zlikwidowanej w 1953). Od 1949 do 1971 był członkiem Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy, kierował tym gremium w latach 1960–1963.