odmiana rzeczowników: wprowadzenie w gramatykach normatywnych XVIII wieku końcówki -e dla rzeczowników rodzaju męskiego i nijakiego w liczbie mnogiej oraz końcówki – (e)n dla rzeczowników żeńskich; synkopa nieakcentowanego -e- w 2. osobie liczby pojedynczej czasowników, np. zamiast du gehest > du gehst; zmniejszenie się zasobu czasowników mocnych na rzecz odmiany słabej (w obecnej niemczyźnie 95% czasowników należy do odmiany słabej); tworzenie formy imiesłowu czasu przeszłego za pomocą ge-, np. gefunden zamiast funden; Konjunktiv Präteritum traci swoje znaczenie temporalne na rzecz znaczenia modalnego, por. er nähme; coraz częstsze używanie formy opisowej trybu przypuszczającego (konjunktivu), np. er würde kommen; utrwalenie się użycia form analitycznych dla czasów Perfekt, Plusquamperfekt, Futur I, Futur II;   zastępowanie bezpodmiotowych zdań typu mir träumt przez formy typu ich träume; tendencja do zastępowania form dopełniaczowych przez formy analityczne przyimkowe, np.