mieszkał na Madagaskarze i w Marsylii.
W roku 1928 przybył do Albanii na wezwanie władz, mianowano go dyrektorem Biblioteki Narodowej Albanii i pełnił tę funkcję do stycznia 1937 roku, kiedy to został zwolniony przez ówczesnego ministra oświaty Faika Shatku, sam Kolea przeszedł na emeryturę. W tym okresie liczba pozycji w bibliotece zwiększyła się z 4 tys. do 18 tys., między innymi w 1929 roku niemiecki językoznawca Gustav Weigand przekazał bibliotece około 100 zbiorów z okresu od XVI do XIX wieku, a dwa lata później biblioteka otrzymała ponad 2,3 tys. innych zbiorów, na które składały się między innymi czasopisma.
Osiadł w Elbasanie, gdzie poświęcił się folklorowi; opracował słowniki grecko-albański oraz nieopublikowany francusko-albański. W 1943 roku został wybrany członkiem Królewskiego Instytutu Studiów Albańskich.
Znał języki grecki, turecki, łaciński, francuski, bułgarski, włoski, rumuński, hiszpański, angielski, arabski i malgaski.
Prace Një tufë proverba (1944)
Odznaczenia W 2002 roku został pośmiertnie odznaczony przez prezydenta Albanii Alfreda Moisiu Złotym Orderem Naima Frashëriego.
Życie prywatne Najstarszy syn radcy prawnego Krista Kolei.
Przypisy
Bibliografia