Od siódmego numeru Schorr stał się jedynym autorem tekstów pisma, na łamach którego pisał rozprawy na takie tematy, jak literatura biblijna i rabiniczna, halacha, językoznawstwo czy średniowieczna literatura żydowska. Należał do grona pierwszych badaczy hebrajskich, którzy analizowali teksty biblijne przy pomocy narzędzi krytyki literackiej, czym wywołał wzburzenie pośród swoich ortodoksyjnych oponentów.
Był postrzegany jako czołowa postać galicyjskiej judaistyki swojego pokolenia, nazwano go także „galicyjskim Wolterem”. Jako czołowy przedstawiciel skrajnego skrzydła haskali zwalczał ortodoksję i chasydyzm. Jego prace wpłynęły m.in. na twórczość Moszego Lejba Lilienbluma i Jehudę Lejba Gordona. W swej działalności wykorzystywał całą gamę form literackich, od prac naukowych po satyrę i epigramaty. Jednak z czasem, wraz z powstaniem Chowewej Syjon, jego wpływ zaczął maleć. Pisał w języku hebrajskim.
Swe rozległe zbiory biblioteczne, na które składały się m.in. jego rękopisy czy cenne pierwsze wydania, zapisał w spadku seminarium rabinackiemu w Wiedniu.
Zmarł 2 września 1895 roku w Brodach.
Przypisy
Kategoria:Pisarze języka hebrajskiego Kategoria:Żydowscy naukowcy Kategoria:Publicyści Kategoria:Satyrycy Kategoria:Ludzie związani z Galicją Kategoria:Ludzie urodzeni w Brodach Kategoria:Zmarli w 1895 Kategoria:Urodzeni w XIX wieku