Część programu miała być sfinansowana z pożyczki w wysokości 73 milionów peset, na której udzielenie do 1939 roku zgodził się rząd Hiszpanii 28 grudnia 1932 roku. W pierwszej fazie zamówiono budowę trzech kanonierek i dziesięciu małych jednostek obrony wybrzeża (patrolowców) typu G.
Projekt kanonierek był rozwinięciem hiszpańskich kanonierek typu Canovas del Castillo. Zgodnie z wymaganiami meksykańskimi, okręty nieco powiększono i zredukowano ich uzbrojenie o jedną armatę głównego kalibru, za to mogły one transportować żołnierzy, a nawet konie. Ich budowę rozdzielono między stocznię państwową SECN (Sociedad Española de Construcción Naval) w Ferrolu (dwa okręty) i prywatną stocznię Matagorda w Kadyksie (jeden okręt)Prywatna stocznia Matagorda według , natomiast ogólne publikacje określają budowniczego trzeciej kanonierki jako „S.E. de C.N., Matagorda” () lub Sociedad Española de Construcción Naval Matagorda (). Otrzymały nazwy stanów Meksyku.
Okręty te klasyfikowane były jako kanonierki (hiszp. cañoneros). W literaturze anglojęzycznej określane były powszechnie jako slupy (eskortowce), a po wojnie jako fregaty.