Durango – meksykański okręt z okresu II wojny światowej i powojennego, hybryda kanonierki i transportowca, używany także jako okręt szkolny, zbudowany w Hiszpanii. Wodowany w 1935 roku, służył w Marynarce Meksyku przez 65 lat, od 1936 do 2001 roku. Był głównym okrętem typu Durango składającego się z dwóch okrętów, przy czym drugi został ukończony w zmodyfikowanej postaci i przejęty przez Hiszpanię.
Uzbrojenie główne „Durango” stanowiły dwa działa kalibru 102 mm. Wyporność pełna wynosiła 2000 ton angielskich. Napędzały go początkowo turbiny parowe, pozwalające na osiąganie prędkości 20 węzłów, w latach 60. wymienione na silniki wysokoprężne z przekładnią elektryczną. Okręt mógł transportować do 490 żołnierzy i 80 koni. Nosił numery burtowe: 128, B-1 i B-01.
Historia Meksyk na początku lat 30. XX wieku miał niewielką marynarkę wojenną, której trzon stanowiło kilka kanonierek z początku wieku i przestarzały pancernik obrony wybrzeża „Anáhuac”. W tym czasie kraj ten nawiązał współpracę z nowo proklamowaną Republiką Hiszpańską, z którą łączyły go więzi historyczne, kulturowe i ideologiczne. Hiszpania borykała się wówczas z kryzysem światowym i zmniejszyła wydatki na rozbudowę marynarki w porównaniu do planów z czasów monarchii, wobec czego poszukiwała zatrudnienia dla swojego przemysłu stoczniowego.