Kolorowe szkliwo w niebieskim i czerwonym kolorze wprowadziło znaczny kontrast i uczyniło pracę bardzo wyrazistą.
Mozaika była tworzona w trzech etapach: szkic, który został zatwierdzony przez komisję funduszu kulturalnego; kartonowy szkic, który dawał wyobrażenie, jak praca będzie wyglądać na ścianie; układanie detali i tworzenie pracy na większą skalę.
Sama mozaika stanowiła odradzanie monumentalnej sztuki lat 60. XX w. Pojawienie się takich prac na terenach Kijowa świadczyło o powrocie bojczukistów, czyli artystów, plakacistów, tkaczy gobelinów, którzy naśladowali szkołę Mychajła Bojczuka. Bojczukiści to grupa malarzy monumentalnych, uczniów i naśladowców Bojczuka, reprezentujących "czerwoną sztukę" i "czerwoną kulturę" lat 20.–50. XX w., których twórczość wpłynęła na światopogląd, sztukę i kulturę radzieckiej epoki, w tym radzieckiego ukraiństwa.
Na tamten czas pozostało niewiele dzieł bojczyków. W latach 30. władza zaczęła dostrzegać w ich pracach na temat codziennego życia wiejskiego "burżuazyjny nacjonalizm".